ابوظبی، ۱ اکتبر ۲۰۲۶ (وام) – بر اساس پژوهش جدید دانشگاه نیویورک ابوظبی، یک الگوی اقلیمی با مرکزیت شمال اقیانوس آرام می‌تواند سطح اکسیژن را در اقیانوس‌های سراسر جهان افزایش یا کاهش دهد؛ امری که ممکن است ظرف چند سال زیستگاه‌های دریایی را تغییر دهد و در آب‌های عمیق‌تر واکنش‌هایی با تأخیر ایجاد کند.

این مطالعه که در نشریه «Geophysical Research Letters» منتشر شده، نشان داد که تغییرات در شرایط اقلیمی اقیانوس آرام به دو شیوه متفاوت بر اکسیژن اقیانوس اثر می‌گذارد. سطح اکسیژن در آب‌های کم‌عمق‌تر می‌تواند نسبتاً سریع تغییر کند و زیستگاه‌های دریایی را کوچک یا گسترده سازد، در حالی که آب‌های عمیق‌تر کندتر واکنش نشان می‌دهند و می‌توانند آثار شرایط اقلیمی گذشته را تا سال‌ها حفظ کنند.

پژوهشگران مشاهدات جهانی اقیانوسی مربوط به نزدیک به ۶۰ سال را تحلیل کردند تا بررسی کنند «نوسان دهه‌ای اقیانوس آرام» (PDO)، که الگویی اقلیمی و طبیعی با تغییرات در بازه‌های چندساله تا چنددهه‌ای است، چگونه بر سطح اکسیژن در سراسر جهان تأثیر می‌گذارد.

تغییرات در این نوسان می‌تواند مرزهای آب‌های کم‌اکسیژن را به‌سرعت جابه‌جا کند و احتمالاً زیستگاه‌های دریایی را کوچک یا گسترده سازد. آب‌های عمیق‌تر نیز به آثار انباشته شرایط اقلیمی گذشته واکنش نشان می‌دهند.

زهیر لشکر، دانشمند ارشد پژوهشی دانشگاه نیویورک ابوظبی، گفت: «PDO می‌تواند هم افزایش اکسیژن و هم کاهش آن را به همراه داشته باشد. سرعت تغییر این الگوی اقلیمی اهمیت دارد، زیرا می‌تواند تنها در عرض چند سال زیستگاه در دسترس جانداران دریایی را دگرگون کند.»

مناطق حداقل اکسیژن در اعماق، که پهنه‌هایی گسترده با کمبود طبیعی اکسیژن هستند، کندتر واکنش نشان می‌دهند. هسته‌های کم‌اکسیژن این مناطق با انباشت آثار شرایط اقلیمی گذشته و با تأخیری حدود یک دهه گسترش می‌یابند یا جمع می‌شوند. قوی‌ترین ارتباط در شمال اقیانوس هند مشاهده شد. این یافته برای شمال دریای عرب و دریای عمان مجاور اهمیت ویژه‌ای دارد. تغییر در شرایط اکسیژن می‌تواند بر زیستگاه‌هایی که پشتیبان شیلات منطقه‌ای هستند اثر بگذارد.

این نوسانات همچنین می‌توانند در داده‌هایی که دو تا سه دهه را در بر می‌گیرند، کاهش اکسیژن ناشی از تغییرات اقلیمی را که به اکسیژن‌زدایی اقیانوس معروف است، به‌طور موقت پنهان کنند یا به‌شدت تسریع بخشند.

لشکر گفت: «دوره‌ای از افزایش اکسیژن به این معنا نیست که اکسیژن‌زدایی بلندمدت متوقف شده است. تغییرپذیری طبیعی اقلیم می‌تواند این کاهش را پنهان کند یا آن را تشدید کند و همین امر پایش مستمر را حتی در آب‌های دور از اقیانوس آرام ضروری می‌سازد.»

(منبع: WAM.ae)